Eo
Hodiaŭ: la 15a de decembro; la naskiĝtago de LL Zamenhof; Zamenhofa Tago. Hodiaŭ, laŭ ELNA, oni skribu dulingvan ĝisdatigon.
Nu, mi ja scias, ke neniuj vi miaj taglibro-legantoj komprenas esperanton... sed estus bona praktiko por mi, ĉar mi ne skribis ion esperantlingvan por longa tempo.
Antaŭ...mi ne scias...du jaroj?? Ĉu vere tiom longa tempo? Ĉiukaze, antaŭ longa tempo, mi ekkonis esperanton. Mi prilegis pri ĝi, kaj min interesis. Mi aĉetis filmon "Inkubo", kun William SHATNER, kaj tio min amuzis multe. Tiel mi eklernis esperanton.
Mi volis lerni esperanton ĉar mi estas pigra -- vere! Mi volis lerni lingvon, ĉar laŭ mi ĉiuj lingvoj estas interesaj kaj mi volas lerni ĉiujn. Tamen, lerni nacian lingvon ete timigis min: ĉu tio ne estas ege malfacila celo? Kiam mi ekkonis esperanton, kaj legis pri ĝia (ŝajna) simpleco - neniuj ekceptaĵoj, neniuj malregulaĵoj, ĉio de tuta simpleco - mi decidis lerni ĝin.
Sed tio ne estas tiom interesa, mi supozas. Ĉu ne?
Kaj jes, mi parolas planlingvon (fakte, mi nun scias du - mi lernas la usonan gestlingvon) - sed mi ne estas tiom naiva aŭ idealista, ke mi kredu, ke esperanto estos vera tutmonda lingvo. Per esperanto, jes, mi parolas kun homoj de aliaj landoj, multaj kiuj ne parolas la anglan kaj sen esperanto neniam mi renkontus. Esperanto estas vivanta, sed malgranda. Esperanto apartenas sole al la esperantistoj - la tuta mondo neniam zorgas pri ĝi.
Sed tio sufiĉe plaĉas al mi. Esperanto estas komunumo, al kiu mi apartenas. (Pli-malpli.) Mi ŝatas scii tian belan lingvon, kaj povi kompreni bonan literaturon, interesan poezion kaj bonegan muzikon (Persone estas vere, laŭ mi, unu el la plej bonaj rok-bandoj kiujn mi aŭskultis iam ajn).
Mi ne legas aŭ skribas aŭ aŭskultas tiom ofte kiel antaŭe (aliaj aferoj estas pli interesaj aŭ gravaj laŭ mi nuntempe - nome taskoj lernejaj, laboraj, miaj amikoj, koramiko, ktp.), sed ankoraŭ mi ŝatas esperanton kaj mi certe ne hontas pri scii ĝin. Mi ne kredas en la fina revo de esperanto, sed mi kredas en esperanto kaj mi ŝatas ĝin kiel ĝi estas: interesa, sed esotera lingvo.
~Ĝojo |
En
Today; December 15; the birthdate of LL Zamenhof, creator of Esperanto; Zamenhof day. The ELNA website is trying to get everyone to write a bilingual entry today.
Okay, I know none of my journal readers understand Esperanto... but it'll be good practice for me, because I haven't written anything in Esperanto in a long time.
I don't know when it was... two years? Really that long ago? Anyway, some while ago, I first learned about Esperanto. I read about it and it seemed interesting to me. I bought the movie Incubus, with William Shatner (an old horror movie filmed in really, really horrible Esperanto), and that was really funny. So I decided to start learning Esperanto.
I wanted to learn it because I'm lazy, really. I wanted to learn some language, because I think language in general is interesting and pretty much want to learn them all. Still, the idea of learning a full 'real' language intimidated me: a daunting task. When I read about Esperanto, and its (seemingly) simple structure - no exceptions, completely following the rules, everything really simple - I decided to learn it.
But that's not really too intesting, I guess, is it?
So yes, I speak an "artificial language" (actually, two now - I'm learning ASL) - but I'm not so naive or idealistic to think that Esperanto will ever become a real worldwide language. Through using Esperanto, yes, I've talked with people from other countries, many of which do not speak English and without Esperanto I'd never have met. Esperanto lives, but it is tiny. Esperanto is for the Esperantists, and the rest of the world doesn't worry about it.
But I'm okay with that. Esperanto is its own community, which I belong to. (More or less.) I like knowing such a beautiful language, and being able to understand its literature, interesting poetry and great music (Persone, in my opinion, is really one of the best rock bands I've ever listened to).
I haven't read or written or listened to anything in Esperanto as often as I used to (other things are more interesting or important to me these days - namely work for my school and my job, my friends, boyfriend, etc.), but I still like Esperanto and I'm not ashamed of knowing it, by any means. I don't believe in the ultimate goal of Esperanto, being that everyone would speak it as a second language and be able to communicate, but I believe in Esperanto itsel and I like it for what it is: an interesting, if esoteric, language.
~Joy |
pensive
annoyed
amused
pleased
energetic
sore
awake
hungry
creative
restless